Kapitein.
Ridley. Zijn er nog andere overlevenden?
Nee, kapitein. Mijn voet zit vast in een stuk wrakhout.
Het trekt me mee naar beneden. -Hou vol.
Meer bloed, meer bloed, meer bloed.
Uitzinnig door mijn ontsnapping aan de dood, zag ik het.
De Black Freighter.
De zwarte zeilen van het verdoemde schip tekenden zich af tegen de Indische lucht.
Ik werd herinnerd aan de stank van kruit, menselijke hersenen en oorlog.
De golven waren rood, schuimend en ziekelijk warm in haar kielzog.
In mijn wanhoop gaf ik me over aan de genade van God.
Bij het ontwaken bevond ik me op een somber strand...
samen met mijn bemanning.
Stukken van mijn bemanning...
Het was al wat ik voor haar kon doen...
ook al had ze me door zeeën van bloed gedragen.
Haar klamme omhelzing voorkwam dat ik weg zou zijn gedreven.
Deze kleine geste was al dat ik kon bieden.
Eén van mijn mannen lag voor me.
De vogels deden zich tegoed aan zijn gedachten en herinneringen.
Scheer je weg.
De meeuwen zijn tenminste tevreden in deze hel.
Ik wenste dat ze mijn ogen zouden nemen...
om me zo verdere gruwelen te besparen.
Ik dacht aan mijn familie. Mijn vrouw, mijn dochters.
Kwetsbaar, nietsvermoedend.
Wachtend op mijn terugkeer, enkel verdoemenis over zich heen krijgend.
Hierzo.
Een zeil. Ridley had me een zeil bezorgd.
Dit was wellicht mijn weg terug naar Davidstown.
Al wat ik ooit liefhad hing af...
van mijn terugkeer vóór dat vreselijke schip.
De morgen bracht me geen troost.
Verderop waren enkele mannen opgezwollen van het gas.
Ik huiverde van mijn walgelijke idee, probeerde het uit te bannen.
Zelfs na de dood volbrachten ze hun taak...
door mijn vaartuig meer drijfkracht te geven.
En ik zou mijn taak vervullen door hen thuis te brengen.
Ruw hun eeuwige slaap verstorend legde ik ze op hun bed.
Ik hoopte dat mijn gezin door zachtaardiger handen te ruste werd gelegd als hun tijd kwam.
We komen samen thuis, mijn vriend.
Ik wachtte tot de vloed en zette zeil naar het oosten.
Oostwaarts door de nacht, gedragen door de lichamen van vermoorde mannen.
Hoop kan iets vreselijks zijn.
De dageraad bracht de meeuwen, op zoek naar ontbijt.
Het daagde me dat ikzelf nog niet had gegeten.
Het is onsmakelijk, maar het is al wat we hebben.
Wie en waar we ook zijn, we leven door de grillen van moordenaars.
Ik herkende mijn oude vriend Ridley welhaast niet meer.
Ik kon het niet opbrengen hem te vertellen wat hij was geworden.
Ik moet hem thuiskrijgen voordat hij verder verslechtert.
Voordat hij bezwijkt.
Men zou kunnen overleven op een halve liter zout water per dag.
Kapitein? Wat doet u, kapitein?
Ik ga naar Davidstown. Dat is wat ik doe.
Ik moet iedereen waarschuwen.
Denkt u Davidstown te bereiken vóór de Black Freighter?
De eenzaamheid drijft u tot waanzin, kapitein.
We moeten het proberen. -U bent een dwaas.
Enkel u hebt de aanval overleefd.
Het lot lachte u toe, en u spuugt erop.
Draai uw ellendig vlot om en ga zo ver mogelijk hiervandaan.
Nee. Ik moet mijn gezin beschermen.
De Black Freighter is er al.
Uw vrouw, dood. Uw kinderen, dood. -Hou je mond.
U hebt uw gezin in de steek gelaten, net als uw bemanning.
U eindigt net als hen. Uw dood zal voor niks zijn geweest.
Ik sterf als man van eer.
Al zou ik falen, ik put hoop uit het feit...
dat ik mijn gezin zal weerzien in de hemel.
De hemel? Er is geen hemel, kapitein.
Geloof mij maar. Ik zou het nu wel moeten weten.
Weet dit, vrienden...
de hel is nat.
De hel is eenzaam.
En op dat moment begrepen we elkaar.
Het spijt me, mijn vriend.
Mijn vlot werd steeds afstotelijker...
een weerspiegeling van mijn eigen transformatie.
Stuurloos. Mijn gedachten kwamen bovendrijven...
van mijn hersenen naar mijn hart, als zwarte inkt, onmogelijk te verwijderen.
Het schip moest Davidstown wel bereikt hebben.
Ik beeldde me stille straatjes in, overgenomen door de wreedaarden van de Freighter.
Mijn vrouw en kinderen, bijna zeker dood.
Mijn bemanning, dood. Het beest waar ik op drijf, dood.
Meer bloed, meer bloed, meer bloed.
Vader? -Mijn god, dat kan niet.
Vader, help ons. Alstublieft.
Wacht. Ik kom eraan, -Maak haast, mijn lief.
Wacht. Iedereen behalve hen.
Ik had teveel zeewater binnengekregen.
Teveel gruwelen.
God heeft me verlaten.
God heeft ons allen verlaten.
Het leven is een hel, en de dood onze enige ontsnapping.
Ik kan niet nog meer aan.
Ik wil wanhopig graag bij mijn familie zijn.
Waarom verzaakt de dood mij te halen?
Davidstown?
Ik was maar enkele mijlen ervandaan. De stad is onder belegering.
De barbaren hadden zichzelf veilig gewaand voor me.
Maar nu was ik thuis, en ik zou mijn wraak krijgen.
Geen bandieten van de Black Freighter.
Ik kende de man. Een geldschieter uit Davidstown.
Waarom zouden die twee vrijuit gaan nu Davidstown overgenomen was?
Spande hij samen? Had hij mijn mensen verraden? Mijn gezin?
Mijn hart versteende.
Had mijn vrouw troost gevonden voor haar executie...
onder het oog van deze samenspanner en zijn piratenmeesters?
Mijn besluit was gehaast, maar niet moeilijk.
Zijn hoofd spleet open als kwam het door zijn opgekropte schuldgevoelens.
De hoer van een zeerover verdient geen genade.
Twee man waren aangekomen. Twee man moesten ook terugkeren.
Een wachtpost.
Ik hield in om geen argwaan te wekken.
Hun ontering beperkte zich niet tot de mensen van Davidstown...
maar trok een diepe wonde door mijn geliefde thuisland.
Davidstown was niet zoals ik het kende.
Het was al besmet met de vloek van de Black Freighter.
Ik zou me weldra tussen de kwaadwilligen begeven.
Slagers, die nu in mijn thuis verblijven. Ik zou ze me doen vrezen.
Bij thuiskomst waren de straten verdacht stil.
Ik betrad geruisloos mijn oude huis.
Voorzichtig de piraten niet te wekken die er nu sliepen.
Onbewust van de dood die zich in hun midden bevond.
Weldra zouden ze ongewis zijn omhelzing voelen.
Een van hen was wakker. Panisch.
Om alarm te voorkomen besprong ik hem in het duister.
Geen piraten die komen, maar iets ergers.
Ik zie bekende gezichten, afgezien van de angstige blik.
Door bloedige, gezwollen lippen mompelde ze mijn naam.
Waarom, mijn lief?
Een onontkoombare helderheid maakte zich van me meester.
Ik vluchtte.
Wat is hier gebeurd? -Jij.
De wetenschap van mijn verdoemenis gaf me vleugels...
onderwijl luid zijn vreselijke overwinning vierend.
Mijn redenering was feilloos. De Black Freighter zou er moeten zijn.
Ik kwam bij een donkere, eindeloze oceaan.
Hoe was ik in deze vreselijke situatie verzeild, enkel door liefde geleid?
De geldschieter dreef aan mijn voeten.
Nobele voornemens hadden tot wandaden geleid.
De razernij die mijn plan voedde was niet meer dan een waanvoorstelling.
Waar ging het fout?
Ik tilde mijn hoofd op en zag haar.
Het schip leek in wacht te liggen, niet bereid aan te vallen.
Langzaam drong het door waar mijn eerzame bedoelingen toe geleid hadden...
en buiten mijn macht lieten eindigen.
De vreselijke waarheid doemde in me op toen ik naar het schip zwom.
Haar donkere mast besloeg mijn gehele blikveld.
Al mijn goedgemeende plannen hadden hiertoe geleid.
De wereld die ik wilde redden was hopeloos verloren.
Een touw kronkelde naar beneden.
Sputterend greep ik het vast.
Van het dek kwam een vreugdekreet...
vuil en zwart, haar stank een belediging voor de hemel.
Er was geen plan om Davidstown in te nemen.
Ze hadden gewacht totdat ze de enige waardevolle aanwinst konden ophalen.
De enige ziel opeisen die ze wilden hebben.
Ik was een verschrikking.
Tussen verschrikkingen moet ik mij begeven.
Vertaald door Ult Subs